Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
YÜREĞİNDEN, CİĞERİNDEN DALAĞINDAN ŞAH DAMARINAN VE BİLİMUM SAKATATINDAN ÖPÜYORUM KADIN :))))))))))))
Zaten bu çok kaslı organların her biri
Biraz selülit rendesi eklendikten sonra
Yakılıp kavrulacak kor ateşlerde.
Bu işin raconu böyle de.
Kulak kepçelerimle sevdiğimi iddia ederken
Sevgilisinden şiirler isteyen ben
Kokoreççinin önünden geçiyorken
Kokoreç yapılan yerle sevmeyi
Niye hiç kimse denemedi dedim aniden.
Ne o
Yoksa o da denendi mi gerçekten?
Defalarca kahkahalarla okudum desem yalan söylemiş olmam.İlk okuyuşumda sadece bir tebessüm vardı.Ama diğerlerinde sesleri de çıkmaya başladı tebessümlerin.Gcenin bu vakti beni güldürdünüz ...Allah da sizi güldürsün e mi?
Tebrikler bu güzelll kaleme...Saygılar efendimmm...
:)))
OLDUKÇA İLGİNÇ SIRA DIŞI, SIRA DİŞİ BİR ŞİİR..
HELE O SEVMELER,,, BİR SALVADOR DALİ SERGİSİNDE HİSSETTİM KENDİMİ,, SAYGILARIMLA.. SENİN ŞİİRLERİNDE HEP O DUYGUYU YAŞADIM ZATEN
BİRAZ DALİ
BİRAZ DA DELİ.... SAYGILARIMLA..
Kalp mi?
Evet evet kalp ama
Kalp diyince pek şiddetli olmuyor da
Yürek diyince
Daha bir dalaktan mı geliyor ne?
Dalak kan deposu değil mi?
Neden dalaktan da sevilmesin ki?
--------
'ciğerime':) ne demeli
de hani tavada kavurmasını çok severim güzel olur salatası ne dersin:)))
çok güzeldi sıradışı şiirin ellerine sağlık sevgili Tamay tam puanla
Deli gibi sevmek, ölümüne sevmek, manyak gibi sevmek yerine akıllı, uslu adam gibi neden sevmeyiz. Eğer adamsak, bu iş böyle demiş şair. İyi de demiş bence. Biz adam gibi eğlenmeyi bilmezken, adam gibi sevmeyi becerebilir miyiz bilmem ama ne zaman adam gibi sevmesini öğrenirsek, yüzler o gün bir başka gülecek kuşkusuz. Kutlarım Tamay hanım
Ben seni sevdim ciğerimden
Sen bana bakmadan geçip gittin E-5 ten
Delindi midem
Böbrek kanamalarımı
Mürekkep diye kaleme çekip
Şiir yapacakken
Annem dedi ki
A deli
Rezil etme altın kakmalı kesik uçlu antika dolmakalemi
Pilot kalem neyine yetmiyor
Al eline yaz aklına geleni.
Çok farklı bir tarz ve çok anlamlı bir şiir okudum saygın kaleminizden.yürekten kutluyorum.Tebrikler. Sevgilerin en güzeli sizinle olsun...+10
sakatatlarda başkaymış.....tebrikler...teşekkürler........
Günüme kendilikleri çizmiş bir şiir olarak düşen, hayli etkimeli bir şiir.
Çözemediğim tek şey; şair mi şiiri yazmış. Yoksa, şiir mi şairi yazmış?
Aslında, belkide; her iki akışlık, karşılıklı söyleşmişler gibi bir sürdürüşlük.
Kocaman bir insan. Dünyalar içinde bir dünya. İç geçişken ve ruh seçişken bir işlemlik.
'Ne kadar da büyüksün Fesulda
Yüreğin büyür
Sızıların ağlar
Çiğerin isyanda yanar
Kalbin sızlar
Büyüksün Fesulda Ay düşer içime' B.Kaya
Fesulda'yı sorma. Vallahi bilmiyorum, şiir beni yazdı. Umarım devem ettirir.
Sevgim kere sevgim değerli öğretmenim
yureğinize sağlık kalemin ger gelmesin hep bu yolda ilerlesin inşallan gerçekten harikaydı
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta