Böğürtlen zamanı Şiiri - Ali Ekber Delibaş

⸻

Böğürtlen Zamanı

Uzun zamandır denk gelmiyorum sana.
Şehirleşen kentin varoş sokaklarında bıraktım seni.
O gün yine,
Sana denk gelmenin yollarını düşlerken
Barikatlar kurulmuştu sokak sokak.
Tam çıkmaz sokağın ortasında,
Kendimi ele verecekken
Bir sesin büyüsüne kapıldım.
Arkamı döndüğümde,
Dudaklardan dökülen tatlı sözün bittiği yerde
Pencereden bakan afallamış bir çocuk gibi kala kaldım.

“Gel, buyur, kapım açıktır,” dedi.
Saat kaç oldu bilmiyorum.
“Ocakta çay koydum,” dedi.
“Tamam, olur,” dedim. Dudağımı kestim.
Aktı yüreğim — kan kırmızısı.
Tuttu ellerimden, içeri çekti.
Utandım…
Kendimden geçerek girdim içeri.
Birden,
Üşüdüğümü hissettim.
Yeniden baktım onun dudaklarına.
“İşte tam da bu,” dedim,
Ama gözlerine bakamadan
Sıyrıldım uykularımdan.

Dövüp durdum dizlerimi,
Sonra ovaladım gözlerimi.
Uyandım yeni bir güne .