Nefes almak için fazla yaşlı hissediyorum artık.
Taşımak zorunda olduğum ünvanların altında eziliyorum.
Sıfatlar çaresizliğimin gölgesi dahi olamıyor,
Uzun süredir sükunetini koruyan bataklığım beni tekrar çağırıyor.
Ve artık boğulmaya karşı olan kaygılarım da gülünç geliyor...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta