Boğazımda Köpüren Bulutlar.

Bulut
Bulut
Üstümüz bulut, köpürüyoruz
Sen yağmur gibi incesin, mermi kadar sıcak
Biz seninle hep aynı yerdeyiz
İki kıta arası deniz, iki insan arası kıta
Biz bir adım dahi geri atmadan ayaklarımızı yakan kumda, yürüyoruz
Gözyaşların boğazıma doluyor
Gözlerim dönerken asumanda bir deli
Ruhumu yağmur okşuyor, sen kahrını taşıyorsun bulutların
Üstümüz bak, bulut
Biz en hızlıyız
Minnetimiz yok bulutlara dahi
Biz gururluyuz
Başımızda taşıyoruz bizi ağlatacak gözlerimizi
Gözyaşlarımızı kirpiklerimize doldurduk
Aklımdan geçtikçe doluyorsun
Yazdıkça fırtınalar doğuruyorum kirpiklerimde sonra yağıyorduk
Şikayetim yok
Kaderimden caymadım, hâşâ
Yok değil, çok da değil
Yaşadım, dokuz sene değil ne de dokuz asır
Ne gördümse gözlerimden anla
Geceyi takip et
Kaç sefer tamamladı gece, ömrünü gözlerimin mor halkalarında
Kaç sabah, sıyırıp geçti gözbebeklerimi
Tohumları çatlatan o nisan sabahı nerede?
Paslı ve yirmibeş yamalı bir ceket sırtımda
Kokun duruyor ceketimin yırtık iç cebinde
Karaköy’den Galata yokuşunu tırmanıyorum avareyim avare
İstanbul pek güzeldir, sen sevdiğinden beri
İstanbul’un kırk bin hamalı şahittir sırtımdaki hasrete
Sırtım hiç ısınmadı, seni sevdiğimden beri
İşte sen ey sevdiğim, öyle kadimsin tenimde
Kara duman savuran vapurlar kalkmadı
Hasretim sana asuman kadar aşikar
Yolcuyum, senden giden bir bilet almadım
Ya haremde soğuk duvarlar ya Kadıköy’de hasretli şarkılar
Söndürdük,
Bağrımızda yanan bir ateş kalmadı
Gök kaybetti akşamı doğuran kızıllığını
Ben kaybettim
Harp meydanında bir başıma kılıçlarım paslandı
Başımızda köpüren bulutlar yok artık
Kendime yemin ettim, gözlerime kar yağmayacak
Mehparemi sadrımın darağacında öptüm mehtapta
Şiirlerimin ayağındaki prangalar bu sabah çatlayacak.

[ 01.59.14 || 18.01.2025*Pazar | Adapazarı ]