Ay solgun,
güneş uzak bir hatıra gibi.
Deniz suskun,
gemiler geçiyor içimden.
İstanbul Boğazı kıyısında
martılara fısıldadım:
Ben neden böyleyim,
neden geceler bu kadar ağır?”
Dalmışım derin sulara,
omuzlarımda yorgunluk,
gözlerimde tuzlu bir bekleyiş.
İstanbul…
Dört yanım deniz olmuş,
bir kulağımda vapur sesi,
bir kulağımda dinmeyen hasret.
Ve anladım…
Bazı sesler geri dönmez,
bazı bekleyişler kıyıya vurmaz.
Ben konuşurum rüzgâra,
martılar taşır kelimelerimi.
Ama yankım hep burada kalır—
bu suda, bu şehirde, bu akşamda.
Çünkü benim sesim bir taş gibi düşer suya ve gecenin dibine gömülür....
Hüseyin YANMAZ
04/03/2026
Kayıt Tarihi : 6.3.2026 15:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!