hüzünlüyüm bu akşam
kan doğradım gözyaşlarıma
bir böcek misali ezilmedim, ezilemedim ya;
bir böcek gibi yalnızım rüzgarda.
hiç mi eğilmedim önünde belki durmak için zamana karşı
belki de bir yarışın sonunda yenik düşmemek için ki kimbilir
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta