"böbürlenme İnsanoğlu" Şiiri - Zeynep Koçar

BÖBÜRLENME İNSANOĞLU
Böbürlenme insanoğlu
Bir toz tanesinin evreninde
Kendi gölgende savaşırken
Kendini dağ zanneden deli

Ey, kibir denizinde boğulan
Kendini bir şey sanan zavallı
Unutma, yeryüzü seni taşır
Ama asla sen taşıyamazsın dünyayı

Böbürlenme,çünkü bir gün gelir
Toprak seni kucaklar soğuk ve karanlık
O vakit ne servetin kalır
Ne şanın şöhretin,ne de gururun

Hangi makam seni kurtarır
Ölümün kollarından
Hangi ünvan diz çöktürür,
Ebedi sessizliğin karşısında

Kendi göğsündeki boşluğu
Dolduramazsın parıltılara
Ruhun susuz bir çölse eğer
Ne yağmur,ne deniz yaşatır seni

Söyle,kaç insanı sevginle sarmaladın
Kaç kalbe merhametle dokundun
Paranın satın alamayacağı değerler var
Onlar seni insan yapar aslında

Ey, kibirle dolanmış fani beden
Hatırla, dünya sadece bir misafirhane
Orada ne yaptığın kalır geride
Sevgin,iyiliğin,hakkın ve adaletin

Böbürlenme insanoğlu
Küllerinden doğan bir kürek ol
Toprağa değil,gönüllere serpiştir tohumu
O zaman anlar insanlık seni

Gücün değil,vicdanın yol gösterir
Zaferin değil,sevgin kalır sonsuza
Böbürlenme insanoğlu
Çünkü fani her şey,baki olan sadece ruhun

01.07.2025