Bizim yalanımız Şiiri - Gece Gözlüm

Bizim Yalanımız
​“Ayrılık diye bir şey yok,” dedim,
İnandım da buna.
Çünkü insan, kabullenemediği acıya
İsim bulamıyor.
​Bu bizim yalanımızdı;
Gitmeleri hafifletmek için uydurduğumuz,
Geceler daha az kanasın diye
Kalbimize sürdüğümüz o sahte merhem...
​“Sevmek var,” diyorsun.
Evet, sevmek var...
Birinin adını duyunca nabzının yön değiştirmesi,
Kalabalığın ortasında
Bir tek onu eksik saymak var.
​Ve özlemek var;
En acısı da bu...
Elini tutamamayı değil,
Tutacak bir el bulamamayı özlemek.
Sesini duymayı değil,
Sustuğu o derin boşlukta boğulmayı özlemek.
​Şimdi neredesin, ne yapıyorsun?
Gökyüzüne mi bakıyorsun benim gibi,
Yoksa çoktan başka bir sabaha mı uyandın?
Ben hâlâ bıraktığın yerdeyim;
Adının açtığı o uçurumda...
​“Ayrılık yok,” diyorduk ya;
Haklıydık belki de.
Çünkü sen hiç gitmedin aslında, hep içimde kaldın.
Ama içimde kalman,
Canımı daha az yakmadı.
​Zaman geçtikçe anlıyorum;
Sevmek, ağır bir gölge gibi düşüyor üzerimize.
Özlemek ise her solukta seni yeniden bulmak,
Attığım her adımda senden geçememek demek.
​Şimdi sessizlik, en derin kelimemiz...
Her “neredesin” sorusu,
İçimde patlayan bir gök gürültüsü.
Biliyorum, belki farkında bile değilsin
Bütün gecelerimin seni çağırdığının.
​Belki de bizim yalanımız,
Söylediğimiz en doğru sözdü.
Çünkü aşkın, özlemin ve sessizliğin ağırlığını
Yan yana taşıyabilmek için
Başka bir isim bulamadık.
​Ve şimdi...
Neredesin, ne yapıyorsun?
Biliyorum, sen de içten içe dokunuyorsun bana.
Kelimeleri boğuyoruz belki ama nafile;
Bizim yalanımız,
Artık en yalın gerçeğimiz.