Bizim Sevdamız Şiiri - Aygül Zade

Bu sevda masal değildi.
Eksik günleri vardı, kırgın geceleri.
Yanlış anlaşılan cümleler,
Zamanında söylenemeyen Seviyorum…
Kadın bazen yoruldu.
Bu kadar beklemek sevda mı? diye sordu kendine.
Ama cevabı hep aynı yerden geldi:
Kalbinden.
Adam da kaç kere vazgeçmeyi düşündü.
Ama her defasında
Onu düşündüğü bir sabah,
Bir yuva hayali daha güçlüydü.
Gerçek aşk böyleydi işte.
Kolay değildi.
Ama sağlamdı.
Yuva Dediğin.
Bir gün fark ettiler…
Artık beklemek onları büyütmüyordu.
Sevda olgunlaşmıştı.
Kadın bir mutfak hayal etti.
İki sandalyeli, gülüşlü, sessiz akşamlı.
Adam bir kapı hayal etti.
Anahtarı ceplerinde değil,
Gönlünde taşıdığı.
Yuva, duvar değildi.
Yuva; aynı yorgunluğa sırt vermekti.
Aynı geleceğe korkmadan bakabilmekti.
Hak Edilen Kavuşma
Ve anladılar…
Bu sevda beklemeyi öğrenmişti.
Ama artık beklemekten fazlasını istiyordu.
Netti.
Derindi.
Gerçekti.
Ne acele vardı artık,
Ne korku.
Sadece aynı çatı altında
Aynı hayatı paylaşma isteği.
Bu, bir kavuşma hikâyesiydi.
Ama daha çok
Bir yuva kurma cesaretiydi.
Çünkü bazı aşklar
Mutlu sonla biten
Birlikte yaşlanma kararıyla ..
Hastalıkta sabır,
Sessizlikte anlayış,
Gençlik geçip giderken
Birbirini yarım bırakmamaya söz vermekti.
Ben seni, dedi adam,
Hayat kolayken değil,
Zorlaşınca da bırakmam.
Kadın cevap vermedi.
Sadece elini tuttu.
Çünkü bazı evetler
Kelimeye ihtiyaç duymaz.
Birlikte yaşlanmak,
Her sabah aynı yüzü sevmeye yeniden karar vermekti.
Kırıldığında gitmemek,
Yorulduğunda susup beklemekti.
Onlar bunu seçti.
Gençliklerini değil,
Ömürlerini koydular ortaya.
Ve o an anladılar
Bu hikâye bir aşkla başlamıştı
Ama bir hayat ortaklığına dönüşmüştü.
Sonunda büyük bir mutluluk ve,
huzur vardı.
Güven vardı.
Aynı yolda, aynı hızda yürüme cesareti vardı.
Çünkü bazı insanlar
Birbirine kavuşmaz…
Birbirine emanet olur.
Ve bu hikâye
Birlikte yaşlanma kararıyla
Sessizce,
Ama sonsuza kadar başladı. İki sevdalının hikâyesi
AYGÜLZADE ✍🏻..