Bizim Köyler Şiiri - Sadık Kocabaş

BİZİM KÖYLER
Bir ilkbahar sabahı yola koyuldum,
"Bekle beni" dedim, "geliyorum yurdum."
Kaç mola verdim, nerede durdum?
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

Amasya’dan çıktım yönüm öz’e,
Bir ışıltı geldi hasretlik göze.
Tam başlayacaktım şiire, söze;
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

Uygur’un, Ezine’nin içinden geçtim,
Yol çatallandı, sol yolu seçtim.
Durdum Aydınca’da çayımı içtim,
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

Hafif yokuştan Yeşilöz’e vardım,
Girap eski köyün hâlini sordum.
İnmiş köy düzlüğe, hayıra yordum;
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

Çıktım Böke’ye doğru sıcak asfalt,
Yeşillik bürümüş her yanı kat kat.
Karataş diyor ki: "Beni de hatırlat,"
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

İzim sıra döndüm, geldim Çengel'e,
Yine eskisi gibi şırıl şırıl akıyor dere.
Lokantası var ama değirmeni nerede?
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

İç çekerek kavşakta tabelaya baktım,
Karakol kaldırılmış, kafaya taktım.
Çakmağı çıkartıp bir cigara yaktım,
Hele dolanam dedim bizim köyleri.

Dolana dolana çıktım yolları,
Sanki anam gibi bana açmış kolları.
Karaibrahim köyümde babam mezarı,
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

Köyden annahladım gördüm Şehsadi,
Hasabdal uzakta, gidemem gayri.
Çengelkayı altında uzun bir vadi,
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

Sarıalan bizim ordan kale gibi durur,
Güneş sabahleyin ilk ora vurur.
Kuruçay yazın susuz kalır, kurur;
Hele bir dolanam dedim bizim köyleri.

Akşam olmadan varam mekan Turhal’a,
Derbentçi Albayrak küsmesin bana.
Dere köyleri de var ama yazamadım daha,
Kalemsiz Şair der; dolandım bizim köyleri.