Bizim Ellerde Şiiri - Yusuf Şeker

Ne ağası kalmış, ne de beyleri,
Viraneye dönmüş, bizim ellerde.
Taş üstünde taş yok, yıkık evleri,
Baykuş sahiplenmiş, bizim ellerde.

Bahar gelir bağda, açmaz gülleri,
Dereler kurumuş, akmaz selleri.
Seher bülbülü ötmez, esmez yelleri,
Kavrulmuş yanıyor, bizim ellerde.

İhtiyarlar kalmış, şimdi sılada,
Yıldız sönük yanar, ay’da semada.
Düşler suya düşmüş, balık deryada,
Yanmış küle dönmüş, bizim ellerde.

Sesler sustu, kuşlar uçmaz oldu,
Her adımda toprak, tarihle doldu.
Bir zamanlar yeşil olan her yer sarardı,
Solmuş, kurumuş,yanmış, bizim ellerde.

Zamanın izleri silinmiş duvarda,
Her hatıra, bir yıldız gibi rüyada.
Ne gülen, ne de ağlayan var, diyarda
Bir sessizlik olmuş, bizim ellerde.

Gök kuytuda, bulutlar kararmış,
Topraklar suskun, rüzgarlar durmuş.
Bir zamanlar umut dolu bir köymüş
Şimdi sadece hüzün, bizim ellerde.

Topraklar çatlamış, susuz gözler ağlar,
Bir zamanlar hayat vardı, şimdi anılar.
Kırık dökük duvarlar, eski bir masal,
Kaybolmuş hayaller, bizim ellerde.

Geceleri yıldızlar, silik ve solgun,
Ay da utangaç, gökyüzü dargın
Bir zamanlar neşe içinde ki çalgın
Şimdi hüzün çalar,bizim ellerde.

25.09.2014
yusuf şeker