Ve bizdik zamanda kağıttan gemilerle yolculuğa çıkan,
Umut kırıntıları dolu, yaşamın ağırlığıyla yüklü bavullarla.
Nasırlı ellerimizde hasretten kalma ağır izli yaralar,
Sırtımızda kırbaç gibi, boynu bükük bırakılmış sevdalar.
Ve bizdik zamanın mihrabında, hayatın girdabında boğulan.
Bir adım atmak için çırpınan, ikincisinde korkak ilerlemeye üşenen.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta