Biz Olduk İşte Şiiri - Dünya Yükünün Hamalı

Artık “sen” değil, “Nihal’im” dediğim.
Artık “ben” değil, “biz” kaldı dilimde.
“Ne olacak biz?” sorusu, cevabını kendi içinde sakladı zaten.
“Biz” olduk işte. İşte o, ismi koyulmuş hakikat.

Bu, gizli bir bahçenin kapısından içeri adım atmak gibi.
Daha önce sadece kokusunu duyduğumuz çiçekler,
Şimdi kök saldı toprağımıza.
Dokunuş arayış değil, bir vatan buluş oldu.
Bir temas ki, “Kal” diyor, “hep kal.”

Bu, Nihal’le aşkın resmî ilânıdır.
Duygunun üstü örtülü bir imâ olmaktan çıktığı,
Açık bir dille, gözlerin şahitliğinde,
“Seviyorum”un, “Varım”la buluştuğu yerdir.

Dilimiz çoğul oldu.
Gelecek cümlelerimiz, “yaparız”, “gideriz”, “düşünürüz”le başlıyor.
Plânlar tek başına uçan kuş değil,
Artık aynı yöne kanat çırpan iki yürek.

Mistik bir vuslat bu.
Sen Nihal’sin, ben âşık.
Aramızda bir semâ dönüyor şimdi.
Ten, can oldu; nefes, zikre döndü.
Bu buluşma, en derunî âyindir.

Metaforum sensin, Nihal.
Alegorim bu aşkın ta kendisi.
Seninle her an, sûfînin vecd hâli,
Zarafetle kaynayan bir tutkunun şiiri.
Erotik olan, iki ruhun bu denli sahih buluşmasıdır.

Gerçekliğin tahtına oturdu sevgimiz.
Adı kondu, karşılık buldu.
Şimdi “biz”iz.
Ve “biz”, “ben”den daha kutsal,
Daha bütün, daha sonsuz.