Biz ikimiz Şiiri - Gülcan Arıkan

Çok kırılmıştın,
kendi kırgınlığımdan tanımıştım seni
Aynı şeyler olmasa da yaşadıklarımız
Çok da farklı sayılmazdı
Zamana heba ettiğimiz yıllarımız
Hızla yaşanmış bir ömrün son değil belki
Sondan bikac durak öncesinde
Aynı yolcu otobüsünde
Aynı pencere kenarında
Dahil olmuştuk bu yolculuğa...
Ben hicbiseye inanmadığım
kadar çok inanmıştım senin aşkına
Çok yorulmuştun,
Kendi yorgunluğumdan tanımıştım seni...
Güzel adamlar hep erken yorulurdu
Yorgun adamlar hep güzel olurdu senin gibi
Yorgunların yolu elbet birgün kesişirdi
Tıpkı bizim yollarımızın kesistigi gibi
Aynı şeylerden değilse bile
Yorulmuştun benzer kederlerden
Senin defterine yazıp sildiğin cümlelerin
Benim yazdığım mektuplarım
adresine bir türlü gönderemediğim
Yorulmuştuk benzer kederlerden
Hepsi bizi insan yapan değerlerimizdi,
Üzerine ekleyemediğimiz mutluluklarımız
en büyük eksiğimizdi...
Çok üzülmüştün,
kendi üzgünlügümden tanıdım seni
İkimize de cömert davranmamıştı hayat
İkimizin de vardı tarifsiz hüzünleri
Biz biriktirmiştik yaşanmışlıkları
Ne geçmişe ne geleceğe veda edemeyen
Kaybedenler kulübünün üzgün fertleri
Biz biriktirmiştik acıları
O acılar ki her biri başka zamana ait,
Şimdi iki arkadaş
İki eski sevgili
İki dost
Sen bize ne dersen de
Bizi nasıl istersen öyle tanımla
kendi cümlelerinle...
Şimdi ben veda ediyorum
içinde ikimizin olduğu herşeye
Sendin aslında inen daha yol bitmeden
o yolcu otobüsünden...
Üstelik şimdi de değil
bundan onlarca durak öncesinden,
Sen çoktan ayrılmışken benden, bizden
Ben saymadım kaç durak yalnız geldim
Ben saymadım kaç durak yalnız gittim...
Şimdi iki yoldaş
İki dertdaş
İki yaralı
Sen bize ne dersen de
Bizi nasıl istersen öyle tanımla kendince
Ben şimdi veda ediyorum
içinde ikimizin olduğu herşeye...
Biz ikimiz çoktan yol ayrımına gelmiştik belki de
Sitem etme nolur
Bu gerçeği bu kadar geç kabullendim diye
Mevsimin adı sonbahar
Aylardan Eylül
Eylül'ün son günleri bir de,
Aylardan hüzün,
Ve ben şimdi veda ediyorum ikimize...