Büyüyen acılar gidenin ardından,
Yokluğunun büyüklüğünden de fazla geliyor zamanla.
Kalansa elde hep hüzün ve pişmanlık
Ve onca tarifsiz duygu...
Bir kuşun yuvadan ilk uçuşu gibi,
Heyecan dolu ve hevesli başlayan her şey
Zamanın acımasızlığına yenik düştü her şey gibi...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta