Küskün bir akrabadır, sır vermez onca Nebula.
Samanyolları da ne kadar uzak durmakta bana,
Gecenin bütün dinginliğini sırdaşlığını bırakıp,
Bütün sonsuzluğuyla bütün sonsuzluğu da alıp,
Aklım ermez gibi bakmaktadır boşluklar bana.
Promete’ye çaldıranlar evrenin enerjisini,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta