Bitmeyen Heves Şiiri - Sudenur Önlem 2

Şimdi gökte dolunay var
Cemalinden nur çalmış
Temren dolunaya bakar
Şavkın Enverden almış

Ruhum bir karadelik, seni yutmuş taşmıyor
Bu kez hiç ayrılmadığı eşiklere koşmuyor
Sarılmayı düşleyip deli gibi coşmuyor
Yokluğun mu azaldı, uçurum mu kapandı?

Ne vakitten beri bağlar oldu dilimi
Elimi, gözlerimi senin bu çetin aşkın?
Susmak ne vakittir aziz?
Ne vakittir söz yalın?

Cümle alemi sustur, bir tek beni konuştur
Temren sana aşkıyla bir divan dokumuştur
Onun kaderin tadan imdiye delirmiştir
Sadakatim gibi kıl ebedi vuslatımı

Ruhuma gül koklatır adını anmak Enver
Gök asmanda turlatır senle uyanmak Enver
Yüreğimi korlatır hasretle yanmak Enver
Boynuna gül çelenk yap şu yetim kollarımı

Öldü mü uyanır mı bu garip manyak senle?
Kan ile paklanır mı ölüp uyanmak senle?
Nasip olur mu bize Turan'ı kurmak senle?
Ruhum ruhuna nefer, bitirsem ecdatlığını

Bitirsem de başlasan cenneti yaşamaya
Başlasan yedinci katta vuslatı kutlamaya
Gözün hala dünyada, ruhun hala burada
Vazife cennet sana, bundan çeldin aklımı

Ben de senin gibiyim, olabildiğim kadar
Başka neye yanmışım sana yandığım kadar
Ya kime aldanmışım sana kandığım kadar
Bir çatık kaş bir bıyık... Pul etti dünyalığımı

Harezmiler çözemez yalın güzelliğini
Ölümlüler tutamaz yakan güzelliğini
Yetim yetim Rabbine bakan güzelliğini
Şehadetin gök ekini, biçti alın yazımı

Ne boş gelir sen yoğ iken seni arayıp durmak
Naranın inlettiği bab-ı alî yolunda
Hatıratın okuyup senin yerine gülmek
Yalnızlıktan kararmış duvarlar arasında

Senden izler aramak dünya denen kafeste
Sen ki bitmez bir heves aldığım her nefeste
Vuslatım, kıyametim, tebessümü cennetim
Genç yaşımda çürürüm bu gafiller arasında

Senin rızanı almak bana bir nişan Enver
Yine rüyalarımda heybetin kuşan Enver
Tuz basılmış ihaneti eyledim gülşen Enver
Asıl yokluğunda ölürüm bu faniler arasında...