Bitmek bilmedi gün…
Neye takıldıysa kendi içinde,anlatmadığı derdine ağladım ben de.
Bu damlalar kırgınlık değil, affı olmayan derde duçar olmuşluğun ta kendisidir!
Sırtımda saplı durur ihanetin delili, kan sızar bileklerimden “şahidim olur musun? “
Sevip aldanmışlığıma…gömülmeyip kalmışlığıma…
Bitmek bilmedi gün!
Tek bildiğiydi firak, şiirini yazdırmadı harfler kaçtı köşe bucak…
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta