Cümleler kekeliyor bir araya gelirken
düşlerin menzilinde yitiriyor mavilerini
şafağın diri güneşi altında
sessizce sabahı soluyor
ve vitrin camında yüzü
camın serinliğinde kendini süzüyor
solgun ve bezgin hayata
ne olur kim olduğunu bilsem pia'nın
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
Devamını Oku
ellerini bir tutsam ölsem
böyle uzak uzak seslenmese
ben bir şehre geldiğim vakit
o başka bir şehre gitmese
otelleri bomboş bulmasam
