günler ayları aylar yılları kovaladı yine
dinlerken atan kalpleri, yorgun yüzlerinde
sevgi umudun peşinde, yalnızlık korkusu gözlerinde
karmaşık rüyalar kadar gerçekti dökülen gözyaşları teninde
gün geldiğinde
anlatacak, yaşamın bıraktığı izleri kendisinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta