Yazı bekleriz seninle, uzaktan seyrederiz.
Doyamayız birbirimize, saatlerce sohbet ederiz.
Kavuşma anı gelse, sarsak, sarılsak deriz.
Güneşi batırdık ilk defa birlike, hayret ederiz.
Şuan yaşar bir insan nehirde, kimbilir bir dehlizde.
Bir kadın ağlar gece evinde, bir adamda düşünür şehirde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta