Birileri Var. Şiiri - İzzet Gayretli

Sorma bana,
Neden böyle sustuğumu.
Suskunluğuma sebep olan,
Birileri var.
​
N'olur hiç sebep arama gözümden dökülen yaşlara;
Ben sevdamı öldürdüm, yüreğimi çaldım taşlara,
Hüznümü verdim gökte süzülüp giden o kuşlara...
Sakın aldanma yaşadığıma; kuru bir beden kaldı yeryüzünde.
Yaşamak değil bunun adı; beni bende öldüren birileri var.

​Ve artık...
Gülmek haram bana.
Bu saatten sonra.
Öyle zor ki...
Bir yangın kalıntısıdır göğsümdeki bu sızı;
Sustuğum yerden kanatıyor zamanın gönül hırsızı.
Gecenin sırtına yükledim faili meçhul vedaları;
İçimde ki bir kentin yıkılışını seyreden birileri var.

​Kelimeler sustu, çıkmaz oldu kurumuş,
çatlak dudaklarımdan.
Oysa o yar,
Bir cellat gibi geçti o vefasız gençliğimin koynundan.
Şimdi hangi tebessüm tutar ki sökülen sol yanımdan?
Ben kendi cenazemi kaldırdım, sen hangi dirilişten söz edersin?
Sırtımdan hançeri derinden vuran birileri var.
​
​Gözlerimden akan yaş değil, ihanetin gönlümde eriyen buzu;
Hangi deniz hangi derya temizler kalbime bastığın bu tuzu?
Zaman bir akrep gibi sokarken içimdeki sonsuzu,
Gülüşlerim mülteci kaldı, dönmez artık yurduna.
​
Prangalar vurdum dilime, sessizlik en büyük feryat;
Yıkık dökük bir liman iskelesi bende ki kalan bu hayat.
Sen gidişinle övün dur, hançerini kalbimde yaşat;
Zalimlik yurduna taht kurmuşsun, neye yarar?
​
​Siyah libas gibi giyindim bu ağır sükûtu,
Gözlerimde can çekişiyor umudun son türküsü.
Bu öksüz ruhuma kara toprağı çok gören birileri var...
​Bu saatten sonra "gülmek haram bana beni ağlatan birileri var.

İzzet Gayretli
T.R.03 08 1998

​

​