BİRİCİK KELEBEĞİM
Kaç akşamdır karanlık çöküyor pencereme
Hüznün karışıyor bir tanem yine geceme
Hasretin ateşi düştü yüreğime
Uyku girmez oldu gözlerime
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Duygu yüklü şiirinizi
beğeniyle okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta