Birgün Şiiri - Ersin İlhan

Bir gün,
insan kendine denk geldi.
Aynada değil bir suskunlukta.

Toprak,
ayağımızın altında değil artık,
içimizde çöküyor.
Gökyüzü uzak değil;
yakın ama inanmıyoruz.

Bizi büyüten şey zaman değildi,
ertelenmiş merhametti.
En çok sustuğumuz yerde
en yüksek çığlığı biriktirdik.

Bir çocuğun avucunda
kırık bir dünya durur hâlâ.
Kimse eğilip almaz;
çünkü herkes haklı,
çünkü herkes yorgun.

Adalet,
kalabalık bir kelime oldu.
Vicdan,
yalnız bir adam gibi
kenarda kaldı.

Ve biz,
birbirimize benzeyerek kaybolduk.
Herkes aynı cümleyi kurdu:
“Ben böyleyim.”

Oysa insan,
böyle değildi.
İnsan,
birinin yükünü
omzuna almaya razıydı
henüz adını koymadan.

Bir gün,
yeniden öğrenirsek bakmayı—
gökyüzü konuşur,
taş affeder,
zaman geri dönmez
ama biz döneriz.

Çünkü insan,
düştüğü yerden değil,
unuttuğu yerden kalkar.