Birde Benden Dinleyin Şiiri - Sadık Kocabaş

BİR DE BENDEN DİNLEYİN

Birikti sığmıyor dünüme bugüne
Cümleler daralttı, dar geldi gönlüme
Yazık mı, sevap mı şu deli gönlüme?
Ağladı, çağladı; kattı da önüne

Yazmasam dilimden sitemler küsüyor
Örtüsüz duygular ayazda üşüyor
Hicran kalemimden zamansız düşüyor
Karar veremedim rüzgârın yönüne

Gönül bir değirmen, dertleri öğütür
İçimdeki çocuk hüzünle büyütür
Her gece bir sancı ruhumu uyutur
Hasretin hançeri saplanır canıma

Dünya dedikleri bir dipsiz kuyudur
Sessizce beklemek sabrın en huyudur
Gözümden dökülen ömrümün suyudur
Umudun rengini boyadım kanıma

Ateşsiz yanmayı küle sor anlatsın
Dilsiz ağlamayı sele sor anlatsın
Şu garip halimi yele sor anlatsın
Savurur külleri gurbetin yanına

Kervanlar geçiyor, yollarım toz duman
Vuslatın vakti yok, geçmiyor şu zaman
Gönül kalesinde kalmadı hiç aman
Yılları ekledim ömrümün sonuna

Suskunluk sarmışsa kelamın yarası
Kapanmaz diyorlar gönlün o karası
Açıldı bir kere dost düşman arası
Kaderi mühürler alnımın varına

Gönül bir ummandır, dalgası durulmaz
Yorgun yüreğime hal hatır sorulmaz
Alın yazıma da karşı hiç durulmaz
𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇 bak dününün dününe