İstanbul hep korkutmuştur beni uzaktan
Kafam karışık, yok mu kurtaran bu tuzaktan
Belki de yerleşik düzendir karakterim
Belki tek mekan, tek zaman benim yerim
Monoton bir hayat bekliyor bu halde
Lakin hep heyecan var gönülde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
