İdam makumunun bile bir bir ümidi vardır hayattan
Sen beni koca dünyada ümitsiz bıraktın
Ben hesap sorarken geçip giden yıllardan
Sen beni dünya denen arenada Kılıçsız bıraktın
Ben her derdime melhem buldumda
Sen beni okyanusda yelkensiz dümensiz bıraktın.
Ben okyanusları geçtim; dagları aştımda
Sen beni dere suyunda nefessiz bıraktın
Ben onca istedimde ölmeyi
Sen beni hasta yatakta Azrailsiz bıraktın
Çektigim çile yeter senin elinden
Anlamaz oldum gönül dilinden
Ben bu kadar korkmazdım da ölümden
Sen beni çaresiz bıraktın
Aç yaşanırda şu dünyada sevgisiz yaşanmaz
Sen beni her derde deva sevgisiz BIRAKTIN.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta