Bıraktım o insan denen canavarları,
Bıraktım onlara güvenip inanmayı ve gülücüklerine kanmayı,
Bıraktım sevileceğime olan inancı,
Bıraktım heveslerimi, hayallerimi ve kurduğum planlarımı.
Kalbime bir sevgi konmuştu Vehhab tarafından,
Sonsuz bir sevgiydi, vermem gerekiyordu biraz olsun en azından,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta