Mahaller, mahalleler...
Kaldırımlar, çeşmeler...
Ayak izlerine aşina mermer eşikler...
Meydanları kollayarak büyümüş ulu kuleler...
Üç tuğla kalmış evler...
Görevleri yitmiş surlar, kemerler...
Çinileri dökülmüş yaşlı iskeleler...
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




İnsan her zaman insan olamıyor.. Ama olabildiğinde işte böyle insani sesler çıkarabiliyor..
İnsan ı unutturmayan şiirlerine teşekkürler şair...
güzel betimlemeler ince duyuşlar eskiye özlem geleceğe sesleniş koca kente bağlılık... tebrikler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta