Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Demişya Tolstoy insan anlaşılmak istemişti diye, olursa bir gün anlamak istersen beni armağanım olsun bu satır sana. "Yaşamayı bıraktım da, olasılıklara vurgun edilmiş aptal aklımı sürgün eden bir seni,
Bir seni bırakmadım."
Bırakmak ve bırakamamak, buydu iste beni gecenin üçünde ayakta uyutan bana eşlik eden Yüregine sağlık Evren!
Ahh ahh, okudukça daha da acıtabilir mi bir şiir?
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta