Bırak gölgen düşmesin karanlığa çocuk,
Bir fener gibidir kalbin, kendin bilmesen de.
Kim bilir, belki de senden öğrenir
Büyümüş insanların unuttuğu merhamet kendine gelmeyi.
Yürü, üşümesin ayakların,
Toprağın sana anlatacakları var hâlâ.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta