rüyamdasın her gece, bırakmıyorsun...
gül yüzün asılmış, belli ki mutsuzsun...
benden medet mi bekliyorsun...
bırak git artık, üzüyorsun...
kimseye yalvarmam, eğilmem de...
ama ne olur bırak git, kendimle başbaşa bırak beni yakıyorsun...
hani senden yana bir umudum olsa sarılırdım...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




güsel olmuş
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta