Aşk Eskimemişti Belki Şiiri - Gülay Özdemir

Aynı Sokakta Kalan Aşk

Seni gördüm bir akşamüstü.
Bıraktığım yerde sessizce duruyordun.
Sırtın dönüktü yola ve umuda,
ama ben seni omuzlarının yorgunluğunda tanıdım.

Bir insan sevdiğini yüzünden değil,
taşıdığı kederin çilesinden tanır.
Sen benim yıllardır içimde büyüttüğüm
suskun ve ağır bir yaraydın.

Aynı sokakta, aynı gölgenin içinde
zamanı eskiterek bekliyordun sanki.
Şehir akıyordu, hayat değişiyordu,
ama sen yerinden kıpırdamayan bir hatıra gibiydin.

Seni hoş ve kederli bir seda ile selamladım.
Sesim sakindi, ölçülü ve kırılgandı,
ama içimde bir yürek
usul usul sustu o an.

Çünkü bazı karşılaşmalar
başlatmaz yeniden,
yalnızca bitişi kesinleştirir.
Yüzünü görmeden bildim,
gözlerinin yine uzaklara, çok uzaklara daldığını gördüm.

Belki beni değil,
biz olamadığımız o ihtimali düşünüyordun.
Belki de sen de
benim gibi geç kalınmış cümlelerin içindeydin.

Adım atmadım sana doğru.
Aşk bazen yaklaşmak değildir sevdiğine.
Aşk, yanında durup
dokunmamayı bilmektir gerektiğinde.
Yanarken susmak,
yaklaşırken geri çekilmektir.

Tam o anda keskin bir korna sesi
geçmişin camlarını paramparça etti.
Bir anlık dalgınlığın içinden
acımasız ve hoyrat bir şehir geçti.
Savruldum olduğun yerden uzağa,
anılar ayaklarımın dibine dağıldı.

Her kırık parçada
başka bir “biz” yansıyordu.
Birinde genç ve hesapsız gülüşün,
birinde gururlu ve suskun bakışın,
birinde de söyleyemediğim o son
kaldı aklımda.

Sokak aynıydı, kaldırımlar aynıydı,
ama biz artık aynı insanlar değildik.
Beklemek yıpranmış, umut paslanmış,
yüreğim içime doğru ağır ağır çökmüştü.
Aşk eskimemişti belki,
ama biz eskimiştik sevgimizin içinde.

O an anladım bütün çıplaklığıyla:
Ben seni hâlâ seviyorum derin bir yerimde.
Ama bu sevgi kavuşmak isteyen
çocuksu bir heves değil artık.
Bu, zamana direnen
sessiz ve inatçı bir sadakat.

Adını içimden yavaşça geçirdim.
Dudaklarım kıpırdamadı, ses etmedim.
Çünkü bazı aşklar
yüksek sesle söylenmez hiçbir zaman.
Onlar omuzda taşınır,
ömür boyunca ağır bir emanet gibi.

Ve şimdi biliyorum açıkça:
Sen bıraktığım yerde değilsin aslında.
Ben seni,
kalbimin en derin ve karanlık yerinde
hâlâ dimdik ayakta tutuyorum.
25.02.2026
~ Gülay Özdemir ~