Bir Yol Olur Yüzün

Sen gülünce,
Baharı beklemeden çiçekler açar,
Kurumuş ağaçların dalı yeşerir.
Kendini toplar dağlar, denizler kıyıya vurur.
Bir yanım ölürken, içimde bir çocuk büyür.

Sen gülünce,
Gece karanlığını unutur.
Bir zambak açılır sessizce,
Bembeyaz bir umut düşer toprağa.
Rüzgâr hafifçe dokunur duygularıma.

Sen gülünce
Yüzün bir yol bulur,
Suskun bir hikâyenin kıyısından geçer,
Üşüyen yanımı ısıtan bir ateşe dönüşür.
Gülüşünde merhametini saklarken
Elinin çizgisinde anılar birikir.
Bir sıcaklık yayılır gülüşünden
Üşüyen yanlarıma dokunur

Sen gülünce,
Dünya biraz yorulmasını unutur,
Kırılan yerlerimde dolaşır ince bir ışık
Zaman yumuşar, sertliği dağılır avuçlarımda.
Bulutlar hafifler,
İçimde unutulmuş bir kuş
Kanat çırpar yeniden