Baktığımda ve hissettiğim ufuklarda inancıma beni çıkaran yön, kalbimden öte değilmiş meğer.
Hani o dağların en sarp bilinmezi, sert kayalıkların arasından filizlenen en narin ifade.
Gökyüzüne yüz sürmüş düşünce ve insan binlerce şiirde tek hece biz.
Çağlar boyu çağlayan fikirlerde, için için akmak yinede ağlayamamak.
Hüzün bir çilenin dirilişi kalpte ve hayata bir anektod. Oysa yaşam bir çilenin de çilesi.
Dirilişler bilirim ki;nice dirilerde dirilememektir hakiki dirilik!
Çilemiz çilesiz insanların hengamesi ki, nice çileye de kalpler esir.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta