“Her ölüm erkendir” demiş ozan. Tam beş yıl bilinen her yolu deneyerek verdiği mücadeleden sonra kansere teslim olup adeta ozana şahitlik eden, sevgili dayım Seyfi Ali Yıldız’a duyduğum büyük kısmı ispatlanamamış sevgi ve hayranlıkla, O’nun tek bir virgülü bile gri olmayan anısı için...
bir yaprak düştü dalından
öyle yavaş kondu ki toprağa;
bütün yaşam sallandı kahrından.
bitişin başladığı,
maskelerin yırtıldığı,
tüm gözlerin ağladığı yerde,
bir yaprak düştü dalından...
yeşerdikten hemen sonra
sararmadan çok önce,
yaşam ona
o yaşama doymadan,
bir yaprak düştü dalından...
dalından koptuğunun bilincinde,
isyan ettirerek
ve kendi isyanını gizleyerek,
müthiş bir direnci
istemsiz bir teslimiyete dönüştürerek
bir yaprak düştü dalından...
yaşamı sevdik.
“yaşamı seven ölümü de sever” di,
ölümü sevdik.
bir yaprak düştü dalından
bizim yaprağımız...
yaprak düşmeseydi,
yaprak ölseydi
ölümü yine severdik,
ama düştü dalından
o düşüşü sevemedik.
kenetlendik bir düşüşün etrafında
yalansız yapmacıksız.
bir yaprak düştü dalından
ve öyle yavaş
öyle sevecen kondu ki toprağa,
hepimiz sallandık...
Kayıt Tarihi : 25.1.2002 10:47:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
![Güven Sert](https://www.antoloji.com/i/siir/2002/01/25/bir-yaprak-dustu-dalindan.jpg)
TÜM YORUMLAR (2)