Bir Yaban Eldeyim Adım Bilinmez

Bir yaban eldeyim,
adımı bilen yok,
sesimi tanıyan yok.
Beni bilen, tanıyan hiç kimse yok.
Yaban ellerin
rüzgârı bile yabancı,
gölgesi bile dokunmuyor insana.

Yaban elde kaldım adım bilinmez
Sesim dağa çarpar bana gelinmez
Hasret yürek yakar derman bulunmaz
Gurbet çöker üstüme ağır ağır

Hani bazen dalarsın ya…
Bir an susar dünya,
zaman incelir,
gözlerin bir noktaya takılır da
ruh, bedenden önce gider.
İşte öyle anlarda
uzaklar gelir yakınına,
yakınlar düşer uzağına.

Bir an dalar gider gözüm uzağa
Düşer aklıma yar düşer ocağa
Yollar çağırır da varamam yola
El kol bağlı durur kader ağır ağır

Sevdiklerin…
Bir bakış,
bir ses tonu,
yarım kalmış bir cümle
düşer aklına.
Özlediklerin,
bir fotoğraf karesi gibi
geçer gözünün önünden
ve hiçbirine dokunamazsın.

Sevdiğim düş olur gecelerime
Yâr sesi karışır türkülerime
Gitmek ister gönül düşer peşime
Yüreğimde sızı kanar ağır ağır

Gitmek istersin.
Yollar çağırır seni,
tren düdükleri içinden geçer,
otobüs camlarında
kendi yüzünü değil,
onların yüzünü görürsün.
Gitmek istersin…
ama elin kolun bağlıdır.

Bilmek yetmez bazen görmek isterim
Bir kapı bir yüz söz duymak isterim
Kırık saat gibi durur kaderim
Zaman geçmez sanki donar ağır ağır

Göremesin.
Bu kelime ağırdır.
İnsanın boğazında düğüm,
yüreğinde paslı bir bıçak gibi durur.
Bilirsin oradadırlar,
nefes alıyorlardır,
gülüyor ya da susuyorlardır
ama sen
yalnızca bilirsin.

Gece çöker içim susar yavaşça
Hasret durur kalbimde ağır ağır
Bir umut tutunur kırık yarına
Ömür geçer gözlerimde ağır ağır

Gece uzadıkça
hasret büyür,
sessizlik konuşur,
insan kendine bile yabancılaşır.
Yaban elde olmak budur işte:
Kalabalık içinde
kimsesiz kalmak.

Yüküm ağır bana bu hasret yeter
Bu dert her gönülde konmaz tutmaz yer
Yaban elde sabır taşını çeker
Susar yürür yola yürek ağır ağır

Ve şiir burada susar…
Söz biter,
yük kalır.
Yaban elde,
yüreğini omzuna almış
bir Kul Ortak
yürür yoluna.

KUL ORTAK