Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Gidenleri ayağından çeken var
Duman olup ovamıza çöken var
Bu ateşi körükleyip yakan var
Düşen maskeleri gör uyan... uyan!
Hiç kimse tutamaz bir uyan... uyan!
DESTAN GİBİ OLMUŞ ŞAİRİM...SÜRÜKLEYİCİ ETKİN..KALEMİNİZ DAİM OLSUN..SAYGILARIMLA...
saygı deger ozanım,ne güzel yazdın yine yaktın sinemi, doldurdun göz pınarlarımı şu gurbet ellerde yine,,Anadolum geldi aklıma,,taşına toprağına gurban oldugum yurdum....
inşaallah su dizelere erişen kardeşlerimiz bir silkelenirler...mükemmel bir hece şiiri,
şiiri ocağından okumak insana dahada haz veriyor mest oldum ozanım hecenin kuralı işte budur,,kalemin daim ilhamın bol olsun inşaallah ,,,
selam ve dua ile...
Allah kimseyi gaflet uykusuna düşürmesin. Kalemin çok şeyler anlatmış,anlayana. Sıladan tebrikler,selamlar.
Bu Vatan Atalarımın kanıyla bu güne geldi...Uyuyor gözükselerde ateşi tutuşturacak anı bekler Milletim..Mevcut olan kan şükür kanımızda...Yiğitlerin uykusu gelirse biz bekleriz biz uyursak beşikte bebeklerimiz uyumaz sabaha kadar...Ne Mutlu Türküm Diyene...
Kutlarım abim üzerinde çalıştığım şiire kan oldu şiiriniz..Sıcak ve çehresi değişmiş göreceğin Sivasından baki selamlar gönderiyorum...saygılarımla
uyanır mı acaba?
Sevgili siir dostum can yurekten tebrik ederim
yine nefis bir calismaya imza atmissiniz
selam ve dualarimla
Ah dostum ah,
bu şiirin vurgu ve ihtişamı karşısında
7 kat toprağın altına
insan mağma tabakasında olsa
duyar, uyanır ve gelir be ..
Duyamayan, duymak istemeyen
zaten nasiplenemeyecektir.
Mısralarınızla, halk şiiirnin tadını alıyorum
en iyi dileklerimle
Üç putlunun keyfine mi bu Vatan
İnsin artık sırtımızdan aldatan
Niye öldü niye toprakta yatan
Emanete önem ver uyan… uyan!
Hiç kimse tutamaz bir uyan… uyan!
memleketimin halinin içler acısı sızısıdır şiir
sızımızdır
her fırsatta uyan ey neslim derken
canhıraş feryadımdır zulme isyanımın sesi
bu zulüm ki ceddimizin kemiklerini sızlatır
Ozan kardeşime teşekkür ediyorum
gayretleri için
Üç putlunun keyfine mi bu Vatan
İnsin artık sırtımızdan aldatan
Niye öldü niye toprakta yatan
Emanete önem ver uyan… uyan!
Hiç kimse tutamaz bir uyan… uyan!
Senteziyım dostum bütün millete
Benim kinim kin soluyan illete
Her karanlık zarar verır devlete
Işığı kucakla sar uyan… uyan!
Hiç kimse tutamaz bir uyan… uyan!
eyvallah gardaş el hak hakılısın uyanma vakti zaten milletde gözüğnü açtı ekmek arası döner mazot 1 ytl palavralarına karnı tok tokda bu sazanlar hala milleti saf zannediyor beklesinler gör millet nasıl bunnların boyunun ölçüsünü verecek
son çıpınışları organize ekibin
selamlarımla
şiirnizin her kıtasını mümkün olsa da uynanmamakta direnenlerin beynini açıp soksan ne güzel olurdu
ama daha güzel bir yol var bu körlere uyku düşkünlereinde şiirnizi bağırmak
bunu yapacağım
sevgiyle kalın saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 22 tane yorum bulunmakta