Gecenin en sarp, en zifiri yerinde tutuşturmuştuk biz bu meşaleyi.
Hani bir umut demiştik;
Buz tutmuş çıkmaz sokaklara bir damla sıcaklık düşer,
Çatlamış, kurumuş toprağa fırtınanın ardından bir avuç bereket iner sanmıştık.
Şehrin en yalnız, en garip köşe başında,
Poyraza karşı sipör ettiğimiz o cılız ateş,
Meğer koca bir felaketin, zifiri bir yangının habercisiymiş de görememişiz.
Her zaman yanımızda olacak kadının
her yerde yanında olmaya ant içtiğimiz
üç ayaklı dünya adaletiydi sevdamız;
sen,
ben,
gölgen-gölgem..
Devamını Oku
her yerde yanında olmaya ant içtiğimiz
üç ayaklı dünya adaletiydi sevdamız;
sen,
ben,
gölgen-gölgem..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta