Yıl ikibinondört Pazar günü dile geldi sözcükler,
Ağustos ayının ilk Cumartesi’sini anlatmak için,
Biraz sıcak birazda nemli geçiyordu bu günler,
İkimizde dualarla koyulduk yola bir ümit için!
Bin bir güçlük ve emek vererek mühendis olmuştu,
Belki de anne, baba, kardeş duasıyla okunmuştu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta