Ah be çocuk hep uzaklarda kaldın
Bilemedim hayatın hangi öfkesine takıldın
Hepimiz bir parçası olduk ayrılıkların
Birer demet hüzünler acıtsa da ruhumuzu
Bir o kadar da mutlu gülümsemeler
Hiç unutmadım çocukluğunu sen o minicik adımlardın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta