Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bir zerre ışık bir tutam ilgi
İşte budur beni yaşatan sevgi.
Bu iki satır hayatın formülü . Einstein'ın E=mc2 'si gibi. Çok basit ama muhteşem .
Bir zerre ışık alamayanlar yada bir tutam ilgi bulamayanlar , büyük gel-gitler içinde sadece nefes alıyorlar . Bazende buna kendileri son veriyor.
Aldığınız ve yansıttığınız ışık hep artarak devam etsin.
Hürmet eder , ellerinizden öperim .
güzel ve kırılgan...
Bir zerre işik bir tutam ilgi
İşte budur beni yaşatan sevgi
ustat her zamanki gibi yine muhteşemsin..yüreğine sağlık...........hicabi ceylan
Bir zerre ışık,bir tutam ilgi.Yaşamı bize sevdiren.Tebrikler sayın Bingül.Sevgiyle kalınız.
Bir zerre işik bir tutam ilgi
İşte budur beni yaşatan sevgi
neden yaşarki insanlar...
bunca emek hep sevmek
sağlıcakla kalın :)
bir zerre ışıktan doğmuş sevgiler ay ışığında doğmuş güne benzer. sonrası daha aydınlıktır. çünkü ayışı sonrası güneşe tutunurlar
sevgiler
Her zamanki gibi çok duygulandım yüreğine sağlık sevgili İbrahim... sevgiler
''' Bu bir macera değil, inan aşkın ta kendisi...'''
'''İşte budur beni yaşatan sevgi...'''
Etkilendim, hislendim de dedim ki:
A Ş K I N K E N D İ S İ
Aşkın kendisi,
Odur sevenlerin efendisi
Aşkta gözler konuşur, duyulmaz sesi
Olmasaydı, olmasaydı ilgisi
Seni, beni taş ederdi, duygusuz
Kalbimizde bulamazdık feryadı...
Sevinsin, sevgiden acı çekenler
Çünkü bu acının, acı feryadın
Diyorlar ki; aşk' tır, lügatte adı...
Aşkta herşey
Sadece bir ilgidir
Sevgi varsa,
Aşk onun iliğidir
İnan budur,
Budur seni yaşatan sevgi...
S a y g ı l a r...
'AŞIKa bağdat sorulmaz ufukları aşar gider.sevdaya karşı durulmaz,gönüllerde yaşar gider.ümit yolcusu yorulmaz bahtı izinde koşar gider...'bu şarkı çalıyordu sizin o güzel şiirinize bakarken...tebrikler saygılarımla
'Nasıl mutlu olurum senle, sensizliği yaşarken
Mutluluk için seni ararken '
senle/sensiz...yakın ama uzak...! .....olmamalı..
sevgi ve saygıyla
hasan basri kale
Bu şiir ile ilgili 16 tane yorum bulunmakta