şairin hayatı geçmişte kaldı gelecek ise kara bulutlu.
Yalnız
Kalır bazen insan
Kalabalıklar içinde yapayalnız
Kafanda binbir insan
Etrafın mahşer yeridir
Ama yalnız kalır insan
Bir bina içi biraz toz duman
Yıkık duvarlar arasında
Ne aynalar kalmış endamın ile dolu
Ne o camlar gizli gizli baktığın
Herşey bir virane olmuş çoktan
Bu harabe içinde bir pırlanta
Kahve gözleri vardı
Çokta güzel gülerdi
Narin de bakardı
Kırardı
Giderdi
Pek de uzun değildi
Kaleme alınan en güzel mısralar
Senindir
Mürekkebin bittiği sayfalar senin
Kalbimin derinlerinde ki barkod
Senindir
Sadece sen geçersin oradan
Karanlık her yer her yer karanlık
Odamın içi karanlık
Sessizlik bile öksüz kalmış sanki
Bugün
Şarkılar başı boş dolaşıyor odamda
Hepsinin hedefi belli niyeyse
Akşam vuruyor ayak uçlarıma
İnceden yağmur var
Esiyor yokluğun sol taraftan
Ufak ufak ışık misali
Uzaklarda parlıyor gözlerin
Bir ürperti yine içimde
Küçük bir kız sevdim yakınlarda
Utancından gözlerime bakamayan
Teni kızarıp bozarmaya yer arayan
Başı önünde sevdiğini söyleyemeyen
Küçük bir kız sevdim artık çok uzaklarda
Korkuyorum bakmaya sana
Yine ellerin ellerimden gider diye
Küçük bir çocuk heyecanı
Sana kavuşmak
Sokağın tam ucunda
Adım adım sana doğru
Ağaçların en uçları sarı yeşile gibi
Uçsuz bucaksız bir maviliğin önünde
Salınıyor yaprakları ile
Güneşin girdiği bu oda
Bir fildişi kulesi sanki
Sadece önünü gördüğün
Elimde bir poşet bedenim kapıda
Arkamda toz ve duman sadece
Yukarıda boş bir pencere
Bir kapının önündeyim
Saatlerdir bu odada ne yapıyorum
Bomboş odaya neden bakıyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!