Parmak izim kalmıştı yanağında.
Ne suretim gözlerinde,
Ne de sedam kalmış kulağında.
Kıpırdamadan beklemeli sofada,
Durmalı artık, sakince köşelerde,
Arkadan bakmalı güzelliğine,
Ben buradayım demeli kendime de.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta