Bir sonbahar akşamı,ıssız geceler
Oturmuş koltuğa sessiz düşünceler
Atmış elini şakağına kendini mi dinler
Sanki her şey durmuşta yarını bekler
Akşamın karanlığı yavaşça üzerine çöker
Sokak lambası bir yanar bir söner de gider
Etrafında da uçuşur onca sivrisinekler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta