Oy bizim illeri duman bürümüş
Burcu burcu kokan çiçek kalmamış.
Dağlar gelin gibi, karla bürünmüş
Vızır vızır öten sinek kalmamış.
Aklar bürümüş o kara taşları
Arar olduk giden kara kışları
Mahzun mahzun artık mezar taşları
Dudaklar da kutlu dilek kalmamış.
Evler bom boş, kimseler yok hane'de
Ses seda yok, emmi, dayı, dede'de
Benim doğup büyüdüğüm belde'de
Gökte uçan ala leylek kalmamış.
Kimi göçmüş, kimisi toprak olmuş
Kimi köylü, kimisi kentli olmuş
Kimi yalnız, kimisi dertli olmuş
İnsanlar bozulmuş izzet kalmamış.
Kimsesiz bağ-bahçeler, bülbül ötmez
Yağmurlar yağmaz, dağlardan sel gelmez
Sürüler yok, çobanlar koyun gütmez
Davara gidecek köpek kalmamış.
Bir derde düşdüm ki yoktur çaresi
Yakar için için, vatan hasreti
Dillerden düşmez ayrılık bestesi
Bende ne derman ne yürek kalmamış.
Kayıt Tarihi : 15.2.2026 22:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!