Bir Sevgi Ölmüş Şiiri - Yorumlar

“Ölen şair değil, güvenmiş, sevgiymiş… çocuk kalbiymiş…
”Burada şair ölmüyor; içindeki “çocuk” ölüyor.
Yetişkin olup güvenmeyi, saf sevmeyi bıraktığı an bitiyor.

Bu, klasik “kalp kırıklığı” şiirlerinden çok daha karanlık ve çok daha dürüst bir metin.
Çünkü burada suçlanan esas kişi karşı taraf değil; kendini bu kadar açabilen, bu kadar saf kalabilen kendisidir.

Bu şiir, “sen beni mahvettin” değil;
“ben kendimi, sana inanarak mahvettim” diye haykırıyor.Ve o haykırış, sessizlikte kalıyor. Çünkü artık konuşacak kimsesi yok; ne sevgilisi, ne şair kalmış içinde.
Sadece derin, soğuk bir uyanış var.
Çok güçlü. Çok acı. Ve maalesef çok tanıdık.

Tebrikler şairem

Tebrikler çok güzel