Bir Sessizlikte Doğarim Şiiri - Mahir Amed

BİR SESSİZLİKTE DOGARIM

Gecem sesiz, hayellerim yine kimsesiz .
Her gece kendi uzaklarimdayim.
Varsın sarsın beni gecenin,
Pas kokan nefesi .

Herşeyden uzak ,
İçimdeki ugultunun izini sürüyorum.
Ben en güzel hislerimi ,
hisettigim insanlarda kaypettim.

Bir gülüşe kaç defa yenilir insan.
Bir acıda insan kaç sefer varolur
Ruhun derinlikleri kaç sefer sarsılır bilirmisin ..

Bir sevdanin yorgun yolcuları gibiyiz .
Bırak paslanmış kapılar açılsın ,
yüreğimin küflenmiş odasına .
İçimde yıllardır susan,
O derin sessizlikte doğarim belki .

Bilirim
Herkesin sustugu bir şarkısı,
konustugu bir resim ,
sevdiği bir çiçeği,
bilmediği bir yalnızlığı var .

Hiç bir suret
Hiç bir yüz
Ve hiç bir bahar ısıtmaz yüreğimi .
Trajedi kokar bu coğrafya.
Burada maden kokusu ,
sigara dumanı tek var

Bir enkaz yaşar herkes kendi hikayesinde .
Ben yürürüm yinede ,
kendi enkazımın içinde .
İsyanlarım hep içimde eriyip gitti.
tutsak kaldım kendime ..
Herşeyi dolu dolu yaşamak isterken,
Payıma düşen sadece kocaman bir yalnızlıktı.

Bir duygu yaşatır sessizlikte herşeyi.
Harebeler diriliyor içimde.
Bütün kilitler çözülüyor avuçlarımda .
İşte bir sesizlikte doğarim ben .

Sessizlik
bazen bir yorgunluk
Bir sızı ,
Bir acı gibi ..
Sarar bedenimi içimdeki sesizligim.
İnsanı içindeki boşluk büyütür .
kendinden vazgeçer işte insan ..

Unuttum sessizliğimde herşeyi.
sahte bir bakışa yüreğimde
Yer yok artik
Yelkenlerimde mavi sevda olsun artık

Mahir batbay