kendi dünyanın saf kalıbında,
beni aşkın inançsızlığından alıkoydun.
göğsüm taştan değil, seni taşıyorum ;
bir senin yanında incinmiyorum, dirileşiyorum.
avuçlarımdan saçlarına,
çocukluğunu okşar ellerim.
yılların ağırlığına başeğmeden,
varlığının hafifliğini hissederek yaşayacağım.
yıpranmış sevgileri söktün içimden,
beni, aşka olan inançsızlığımdan alıkoydun.
Kayıt Tarihi : 16.4.2024 18:48:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!