Bir sen varsın bir de sen

Seni her gömdüğümde toprağın üzerine çıkan,
Kök salan bir inatsın içimde.
Ben hayatın kalabalığına karışıp,
Sesimi başkalarının sesine eklerken;
Kulağıma fısıldanan o en kısık,
En acı nakaratsın sen.​
Bir zafer kazanmışçasına gülümsediğimde,
Dudağımın kenarındaki o buruk kıvrım,
Gözlerimin daldığı o meçhul boşluksun.​
Sen, kapattığım tüm kapıların altından sızan duman,
Soluduğum havanın içindeki o geçmeyen yanık kokusu.
Tam yeni bir limana demir atacakken,
Rotamı fırtınaya çeviren o gizli elsin.​
Ne kaçabildiğim bir şehirsin,
Ne de sığınabildiğim bir liman
Sen, bende başlayıp bende biten,
Ama bir türlü sonu gelmeyen o büyük talan...
İçimdeki tüm "belki"leri öldüren,
Beni o tek bir "keşke"ye hapseden,
Gitmeyen, bitmeyen,
Ve her defasında beni yeniden mahveden,

Bir sen varsın,
Bir de sen...

Ahmet Gürkan